Kendi Bulutunu Getir (BYOC)

Kendi bulutunu getir, bir satıcının yazılımının satıcının değil müşterinin kendi bulut hesabında çalıştığı düzenlemedir. Satıcı genelde bir yönetim yüzeyini elinde tutar ve bileşenleri gönderir; müşteri hesabı, ağı ve bileşenlerin tükettiği her şeyin faturasını sağlar. Bu, her şeyin satıcıda durduğu barındırılan ürün ile yazılıma tümüyle sizin sahip olduğunuz kendi işletiminiz arasındaki orta yol olarak satılır. Alıcılar bunu üç meşru gerekçeyle ister: hassas veri kendi denetledikleri hesaptan hiç çıkmaz, işleme zaten o hesaptan çıkmayacak sistemlerin yanında durur ve hesaplama gücü, denetleyemedikleri bir kalem olarak değil, hâlihazırda pazarlık ettikleri bir altyapı faturasında görünür. Düzenlemenin bedeli, daha önce var olmayan işletme yüküdür. Müşteri tarafında birileri artık kapasitenin, ağ kurallarının, sürüm yükseltmelerinin ve herhangi bir olayın ilk on dakikasının sahibidir ve o birilerinin adı imza anında nadiren konur. Yükseltmeler gece yarısı olup biten bir şey olmaktan çıkıp bir takvim pazarlığına dönüşür; destek görüşmeleri kimin ortamının kusurlu olduğu sorusuyla başlar; satıcının sizin sorununuzu yeniden üretebilmesi ise günlük kayıtlarınızın gösterdiği kadarıyla sınırlıdır. Seçmeden önce sorulmaya değer üç soru vardır. Satıcı tam olarak neyi görüyor ve biz de aynısını okuyabiliyor muyuz? Bir çeyrek boyunca yükseltmeyi reddedersek ne olur — destek düşer mi, yönetim yüzeyi çalışmayı bırakır mı, yoksa sadece önerilmiyor mu? Ve gece bir şey bozulduğunda kim aranır; departman olarak değil, isim ve nöbet listesiyle. Bu yanıtlar netse model iyi işler. Belirsizse, kurulum yalnızca işletme yükünü, artık o yükü taşıdığı söylenmemiş bir ekibin üzerine taşımıştır. Yazılımın nasıl çıkacağını en baştan kararlaştırmak da yararlıdır. Bileşenler sizin hesabınızda çalıştığı için onları kaldırmak sizin yürüteceğiniz bir iştir ve depolamayı, ağ kurallarını ya da kimlik bilgilerini sahipsiz bırakmadan kapatma sırasını, ilişki iyiyken almak çok daha kolaydır.