Kabul Ölçütleri (Acceptance Criteria)

Kabul ölçütleri, iş başlamadan önce yazılan ve sonucun neyi sağlarsa kabul edilebilir olacağını söyleyen bir beyandır — yazarından başka birinin kontrol edebileceği kadar belirli olmalıdır. Yazılım tesliminden ödünç alınmıştır ve ajanlarda insanlarda olduğundan çok daha fazla önem taşır; çünkü aksi hâlde bir ajan bitirdiğine kendi karar verir. Sorunun özü budur. Bir görevi tamamlaması istenen, sonra da görevi tamamlayıp tamamlamadığı sorulan bir model, kendi ödevini yazdığı üslupla notlandırmaya çağrılmaktadır ve genelde "evet" der. Kendi beyan ettiği başarı, bir ajan sisteminde en az güvenilir sinyaldir ve çoğu gösterge panosu tam da onun üstüne kurulur. Başka bir şeyin kontrol edebileceği ölçütler — çalışan bir test, doğrulayan bir şema, beklenen değerlerle artık var olan bir kayıt, tutan bir toplam — bu döngüselliği kırar. İyi ölçütler ifadeyi değil özellikleri tarif eder. "Verilen belgelerden en az bir kaynağa atıf yapar, adı geçenler dışında hiçbir alanı değiştirmez, kaydı bir insanın devralabileceği bir durumda bırakır" kontrol edilebilirdir ve işin nasıl yapılacağını kısıtlamaz. Örnek çıktı biçiminde yazılmış bir ölçüt, üretken bir sistemde işe yaramazdan da kötüdür; çünkü gereksinimi karşılamak yerine örneğin biçimini taklit etmeye davet eder. Ölçütler ayrıca yanıt "hayır" olduğunda ne yapılacağını da tanımlar; insanların atladığı yarı budur. Çalıştırma, başarısız bir kontrolün ötesine devam etmek yerine durmalı ya da yükseltmelidir; ve başarısız olan ölçüt yükseltmeyle birlikte gitmelidir, çünkü "bu olmadı" mesajını alan bir insan, sistemin zaten yaptığı incelemeyi baştan yapmak zorunda kalır. Son fayda sessizce gelir. Kabul ölçütleri yazmak, istekteki belirsizliğin ajan ona toslamadan önce yüzeye çıkmasını sağlar ve görevlerin şaşırtıcı bir bölümü zor değil, eksik tanımlı çıkar. Bir ölçütün hiç yazılamadığı yerde bu genellikle şu işarettir: görevin daha iyi bir isteme değil, ortasında bir insan kararına ihtiyacı vardır.