Kod Yazmadan İş Akışınızı Nasıl Otomatikleştirirsiniz

Aracı seçmeden önce süreci seçin

İçgüdü, Zapier'ı açıp bir şeyleri bağlamaya başlamaktır. Daha iyi ilk adım, otomatikleştirmeye değer bir süreç seçmektir ve ölçütler dardır: sık gerçekleşir, adımlar her seferinde aynıdır ve girdiler yapılandırılmış biçimde gelir. İki sistemden derlenen haftalık bir rapor buna uyar. Yargı gerektiren ya da sonraki adımın bir insanın fark ettiği şeye bağlı olduğu bir görev uymaz; onu otomatikleştirmek, ölçekte sessizce yanlış şeyi yapan bir otomasyon üretir.

Önce kâğıt üzerinde haritalayın

Tetikleyiciyi, sonra her adımı, sonra her karar noktasını, sonra her adımda başarısız olursa ne olması gerektiğini yazın. Bu yirmi dakika alır ve en yaygın sonucu önler: kimsenin tam olarak ne yaptığını söyleyemediği için kimsenin güvenmediği yarım kalmış bir otomasyon. Haritalama ayrıca bir otomasyonunuz mu üç otomasyonunuz mu olduğunu ortaya çıkarır; genelde gerçek cevap budur ve bakımı çok daha kolaydır.

Neyin faturalandığını anlayın

Platformlar otomasyon başına ücret almaz; iş birimi başına alır. Zapier görev sayar — kabaca veri taşıyan her eylem için bir tane. Make işlem sayar, kabaca çalıştırılan her modül için bir tane. Dolayısıyla elli satır üzerinde dönen bir iş akışı bir görev değil elli ya da daha fazlasıdır ve beş dakikada bir yoklayan bir tetikleyici, hiçbir şeyin olmadığı çalıştırmalarda da kota tüketir. Bunu kurmadan önce kestirmek standart sürprizi önler: açık bırakmayı karşılayamadığınız çalışan bir otomasyon.

En küçük sürümü kurun, sonra genişletin

Dallar eklemeden önce tek bir yolu gerçek veriyle baştan sona çalıştırın. Sonra yalnızca amaçladığınız durumlarda çalışsın diye bir filtre ekleyin ve ancak ondan sonra ikinci yolu ekleyin. Tam dallı akışı önce kurmak, birbiriyle etkileşen birkaç problemi aynı anda, bunun için tasarlanmamış görsel bir editörde ayıklamak demektir.

Hata durumlarını ele alın, çünkü fark onlardadır

İlk denemelerin çoğunu üç şey bozar. Birincisi başarısız olan adım: bir API zaman aşımına uğrar, bir hız sınırına takılır, bir alan boş gelir. Bir hata yöneticisi olmadan çalışma yarı yolda sessizce durur ve kaydı bir sistemde güncellenmiş diğerinde güncellenmemiş bırakır. Adım başına yeniden denemeye mi, atlayıp devam etmeye mi, durup uyarmaya mı karar verin. İkincisi yinelenen çalışma: webhook'lar yeniden iletilir ve senaryolar yeniden oynatılır, dolayısıyla kayıt oluşturan her şeyin zaten var olup olmadığını denetlemesi gerekir — bir idempotency anahtarı ya da oluşturmadan önce bir arama. Üçüncüsü geriye dönük doldurma: yeni bir otomasyon yalnızca açtıktan sonraki olaylarda ateşlenir, dolayısıyla mevcut bin kaydın kendine ait tek seferlik bir çalıştırmaya ihtiyacı vardır.

Tek bir doğruluk kaynağı tutun

En yaygın karmaşa bozuk bir otomasyon değil, aynı müşterinin biraz farklı birer sürümünü tutup bir döngü içinde eşitlenen üç sistemdir. Her alan için bir sistemi yetkili seçin ve diğerleri ondan okusun. Gerçekten iki yönlü senkronizasyon gerekiyorsa çakışmayı hangi tarafın kazandığına önceden karar verin, çünkü platform sizin yerinize mantıklı bir karar vermeyecek.

Güvenmeden önce gözlemlenebilir kılın

Her platform neyin ateşlendiğini, hangi verinin geçtiğini ve neyin başarısız olduğunu gösteren bir çalışma geçmişi tutar. Bir şey ters gittikten sonra değil ilk hafta içinde ona bakın ve hatalar için bir bildirim ekleyin; böylece sessizlik bilinmezlik değil çalışıyor anlamına gelsin. Kimsenin izlemediği bir otomasyon, henüz yüzeye çıkmamış bir yükümlülüktür.

Ne zaman duracağınızı bilin

Bir akış iç içe dallarla yirmi adıma ve ara durumu tutan bir veri deposuna büyüdüyse, sürüm kontrolü, test ve bir değişikliği inceleme yolu olmadan görsel bir editörde bir program yazmış oldunuz. Bu, ya onu birbirini çağıran daha küçük otomasyonlara bölme ya da bu belirli sürecin gerçek kod istediğini kabul etme noktasıdır.